MOIN—MOIN

FROM BOTH SIDES OF THE ATLANTIC

History • Friendship • Memory

Joachim “Yogi” Reppmann

German-American Stories • Since 1976

 

PREMIERE ISSUE • SEPTEMBER 11, 2026

SEPTEMBER 11, 2001

AND WHY WE FLEW TO AMERICA ANYWAY

25 Years Later — A Very Personal German-American Memory

“The world watched two towers fall. We chose to build bridges.”

 

FROM THE AMERICAN SIDE


TRAPPENKAMP, GERMANY

SEPTEMBER 11, 2001


Twenty-five years ago, my old college friend Dietrich “Dee” Eicke and I met with some 30–35 people from Schleswig-Holstein at the Landesturnschule in Trappenkamp.


We were preparing one of our rather unusual German-American adventures: a trip to a Low German conference in Grand Island, Nebraska.


We had schedules.

We had questions.

We had America on our minds.


What we did not know was that, at that very moment, the world was changing.


Journalist Andreas Schmidt was desperately trying to reach me. He even came to the building and knocked—but apparently did not quite dare to interrupt our meeting.


And we?

We kept talking about Nebraska.

When the meeting ended, Andreas finally caught me. We raced to the NDR television studios in Kiel.


I was supposed to go live that evening and comment on the attacks as someone whose life had long connected Schleswig-Holstein with America—and with my second hometown, Northfield, Minnesota.


There was just one problem:

I had hardly seen what had happened.

At the gatekeeper’s desk, I caught a glimpse of a tiny television screen.


An airplane.

A tower.

Smoke.

New York.


That was my preparation.


Minutes later, I was in the studio, live on television, being asked to explain America...


Sometimes history does not politely knock at the door.

It simply walks into the room.


DO WE STILL GO?


Some participants canceled. Understandably.

But Dee and I decided:

WE GO.


We flew from Hamburg to Omaha and continued to Grand Island, Nebraska.


There we met Americans whose families had left northern Germany generations earlier. Some had never set foot in Schleswig-Holstein.

But they spoke Platt.

Some had learned Low German from their parents and grandparents before they learned English in kindergarten.


And then something wonderful happened.

Schleswig-Holsteiners who spoke hardly any English met Americans who spoke hardly any High German.


One said:

“Moin!”

The other answered:

“Moin Moin!”


No interpreter required.

Our journey continued through the Mid West—to German and Danish-American communities, to Schleswig and Holstein in western Iowa, Denison, Elk Horn, and finally Davenport on the Mississippi.


Again and again, American families opened their homes to us.


After 9/11, they were deeply moved by one simple fact:

THE GERMANS HAD COME ANYWAY.


We weren't fearless.

We didn't understand what had happened.

VUN DE PLATTDÜÜTSCHE SIED


TRAPPENKAMP, SLESWIG-HOLSTEEN

11. SEPTEMBER 2001


Vör 25 Johr hebbt mien ole Studienfründ Dietrich „Dee“ Eicke un ik uns mit so üm un bi 30–35 Lüüd ut Sleswig-Holsteen in de Landesturnschool in Trappenkamp drapen.


Wi wullen een vun uns besünnern düütsch-amerikaanschen Aventüür vörbereiden: en Reis na Grand Island, Nebraska, to en grote Plattdüütsch-Konferenz.


Wi harrn Pläne.

Wi harrn Fragen.

Wi harrn Amerika in'n Kopp.


Wat wi nich wüssen:

In genau disse Minuten weer de Welt dor buten dorbi, sik för jümmers to verännern.


De Journalist Andreas Schmidt versöch mit Macht, mi to kriegen. He keem sogor na Trappenkamp un klopp an de Döör – man he trau sik woll nich so recht, uns Treffen to ünnerbreken.


Un wi?


Wi snackten wieder över Nebraska.

As uns Treffen vörbi weer, kreeg Andreas mi endlich tofaat. Wi suusten tosamen na Kiel, direkt in't NDR-Fernsehstudio.


Ik schull an'n Avend live över de Anschläg snacken – as een, de al lang mit een Been in Sleswig-Holsteen un mit dat annere in Amerika leev.

Un mit mien tweet Heimat: Northfield, Minnesota.


Dor weer bloots een Problem:

Ik harr meist noch gor nich sehn, wat passeert weer.

Bi'n Pförtner stünn en lütten Fernseher.

Ik keek dor bloots en poor Sekunden hen.


En Fleger.

En Toorn.

Rook.

New York.


Dat weer mien ganze Vörbereitung.


En poor Minuten later seet ik live in't Fernsehstudio – un schull Amerika verkloren ...


Manchmal kloppt de Geschichte nich höflich an de Döör.

Se kummt eenfach rin.


FOHRT WI TROTZDEM?


En poor Lüüd seggen ehr Reis af.

Dat kunn wi verstahn.

Man Dee un ik hebbt seggt:

WI FOHRT.


Wi sünd vun Hamborg na Omaha flogen un denn wieder na Grand Island, Nebraska.


Dor hebbt wi Amerikaners drapen, ehr Familien vör vele Generationen ut Noorddüütschland na Amerika kamen weern.

En poor vun ehr weern noch nie in Sleswig-Holsteen.

Man se kunnen Platt.

En poor harrn Platt vun Mudder un Vadder, Oma un Opa lehrt – noch ehr se in'n Kindergarten Engelsch lehrten.


Un denn passeer wat Wunnerbores.

Sleswig-Holsteeners, de meist keen Engelsch snacken kunnen, dröpen Amerikaners, de meist keen Hoogdüütsch snacken kunnen.


De een seggt:

„Moin!“

De anner antwort:

„Moin Moin!“


Keen Dolmetscher nödig.

Uns Reis güng wieder dör den Mid West – to düütsch- un däänsch-amerikaansche Gemeenschappen, na Schleswig un Holstein in West-Iowa, Denison, Elk Horn un toletzt na Davenport an'n Mississippi.


Överall hebbt amerikanische Familien ehr Döören för uns opmaakt.


Na den 11. September weer för vele Amerikaners een Saak ganz besünners wichtig:

DE DÜÜTSCHEN SÜND TROTZDEM KAMEN.


Wi weern nich ahn Angst.

Wi wüssen nich, wat dor jüst mit de Welt passeert weer.


Man wi sünd kamen.

Wiel jüst in so'n Momang Fründschop tellt.


MOIN MISSISSIPPI — PLATTDEUTSCH ACROSS THE ATLANTIC

At the Low German Conference in Grand Island, Nebraska, American Platt speakers met visitors from Schleswig-Holstein—connected by the language their families had carried across the Atlantic generations before.

Among them: Hollywood star Eric Braeden, born Hans-Jörg Gudegast in Bredenbek near Rendsburg, Schleswig-Holstein.

One old language. Two continents. One remarkable bridge of friendship.

Source: SHZ, November 2, 2001 · Editor-in-Chief: Stephan Richter

And September 11 carries another happy memory: exactly one year before 9/11, on September 11, 2000, Dee married his longtime friend and high school dance partner ON HIS BIRTHDAY "9/11" in our living room in Flensburg.—

Please help me surprise Dee!

Send me a short birthday greeting for him—just a “Moin, Dee!” or a few words from wherever you are in the world—and I will pass all the greetings along to my old friend: Happy Birthday—and Happy Anniversary, Dee!