VUN DE PLATTDÜÜTSCHE SIED
TRAPPENKAMP, SLESWIG-HOLSTEEN
11. SEPTEMBER 2001
Vör 25 Johr hebbt mien ole Studienfründ Dietrich „Dee“ Eicke un ik uns mit so üm un bi 30–35 Lüüd ut Sleswig-Holsteen in de Landesturnschool in Trappenkamp drapen.
Wi wullen een vun uns besünnern düütsch-amerikaanschen Aventüür vörbereiden: en Reis na Grand Island, Nebraska, to en grote Plattdüütsch-Konferenz.
Wi harrn Pläne.
Wi harrn Fragen.
Wi harrn Amerika in'n Kopp.
Wat wi nich wüssen:
In genau disse Minuten weer de Welt dor buten dorbi, sik för jümmers to verännern.
De Journalist Andreas Schmidt versöch mit Macht, mi to kriegen. He keem sogor na Trappenkamp un klopp an de Döör – man he trau sik woll nich so recht, uns Treffen to ünnerbreken.
Un wi?
Wi snackten wieder över Nebraska.
As uns Treffen vörbi weer, kreeg Andreas mi endlich tofaat. Wi suusten tosamen na Kiel, direkt in't NDR-Fernsehstudio.
Ik schull an'n Avend live över de Anschläg snacken – as een, de al lang mit een Been in Sleswig-Holsteen un mit dat annere in Amerika leev.
Un mit mien tweet Heimat: Northfield, Minnesota.
Dor weer bloots een Problem:
Ik harr meist noch gor nich sehn, wat passeert weer.
Bi'n Pförtner stünn en lütten Fernseher.
Ik keek dor bloots en poor Sekunden hen.
En Fleger.
En Toorn.
Rook.
New York.
Dat weer mien ganze Vörbereitung.
En poor Minuten later seet ik live in't Fernsehstudio – un schull Amerika verkloren ...
Manchmal kloppt de Geschichte nich höflich an de Döör.
Se kummt eenfach rin.
FOHRT WI TROTZDEM?
En poor Lüüd seggen ehr Reis af.
Dat kunn wi verstahn.
Man Dee un ik hebbt seggt:
WI FOHRT.
Wi sünd vun Hamborg na Omaha flogen un denn wieder na Grand Island, Nebraska.
Dor hebbt wi Amerikaners drapen, ehr Familien vör vele Generationen ut Noorddüütschland na Amerika kamen weern.
En poor vun ehr weern noch nie in Sleswig-Holsteen.
Man se kunnen Platt.
En poor harrn Platt vun Mudder un Vadder, Oma un Opa lehrt – noch ehr se in'n Kindergarten Engelsch lehrten.
Un denn passeer wat Wunnerbores.
Sleswig-Holsteeners, de meist keen Engelsch snacken kunnen, dröpen Amerikaners, de meist keen Hoogdüütsch snacken kunnen.
De een seggt:
„Moin!“
De anner antwort:
„Moin Moin!“
Keen Dolmetscher nödig.
Uns Reis güng wieder dör den Mid West – to düütsch- un däänsch-amerikaansche Gemeenschappen, na Schleswig un Holstein in West-Iowa, Denison, Elk Horn un toletzt na Davenport an'n Mississippi.
Överall hebbt amerikanische Familien ehr Döören för uns opmaakt.
Na den 11. September weer för vele Amerikaners een Saak ganz besünners wichtig:
DE DÜÜTSCHEN SÜND TROTZDEM KAMEN.
Wi weern nich ahn Angst.
Wi wüssen nich, wat dor jüst mit de Welt passeert weer.
Man wi sünd kamen.
Wiel jüst in so'n Momang Fründschop tellt.
|